Νόσος Parkinson

  • Time to read less than 1 minute
Νόσος Parkinson

Μολονότι ασθένεια γνωστή από τους αρχαίους ήδη χρόνους, η πρώτη επίσημη ολοκληρωμένη περιγραφή της πιστώνεται στον James Parkinson και στην περίφημη πια μονογραφία του με τίτλο “The Shaking Palsy” (1817) , εξ’ ου και ο όρος «τρομώδης παράλυση» που αποτελούσε συνώνυμο της νόσου, μέχρι τη στιγμή που ο όρος νόσος Parkinson ή ιδιοπαθής νόσος Parkinson αντικατέστησε την αρχική ονομασία στο ιατρικό λεξιλόγιο.

Τυπικά η έναρξη και η εξέλιξη της Parkinson ακολουθούν μια σταδιακή πορεία, με σημεία και συμπτώματα τα οποία εν πολλοίς παραμένουν ασύμμετρα καθ’ όλη τη διάρκεια της νόσου. Η πιο κοινή εμφάνισή της αφορά την παρουσία τρόμου ηρεμίας στο ένα άκρο (συνήθως το επικρατές) και αρχικά στην άκρα χείρα με παράλληλη μείωση της αιώρησης του μέλους και πόνο στην άρθρωση του ώμου. Η βραδυκινησία και η δυσκαμψία γίνονται αντιληπτές στο πάσχον άκρο, ενώ μπορεί να είναι ήδη παρούσες σε πιο ήπια μορφή και αντίπλευρα. Αν η βραδυκινησία είναι το πιο πρώιμο σύμπτωμα και ειδικά αν προσβάλλει πρώτα το μη επικρατές άκρο, η διάγνωση είναι δυνατό να καθυστερήσει. Έτσι, μολονότι ο τρόμος αναφέρεται ως το αρχικό σύμπτωμα που οδήγησε τον ασθενή και το περιβάλλον του στον ιατρό, στις μισές τουλάχιστον περιπτώσεις προηγούνται σημεία και συμπτώματα της βραδυκινησίας, τα οποία ωστόσο παραβλέπονται ή αποδίδονται στη γήρανση του οργανισμού. Ασαφή μυοσκελετικά συμπτώματα, ραχιαλγίες, αυχεναλγίες, άλγη στους ώμους ή τα ισχία, ασαφής αδυναμία και μια ελαφρά δυσκολία και βραδύτητα στην εκτέλεση καθημερινών κινήσεων ή στη βάδιση, μπορούν επί μακρόν να αγνοηθούν πριν τεθεί η υποψία ότι πρόκειται για Parkinson.

Κατά κανόνα είναι μια ασθένεια που εξαρτάται από την ηλικία, με ένα ηλικιακό εύρος μεταξύ 40-70 ετών, παρουσιάζοντας μια σημαντική αύξηση της επίπτωσής της μετά τα 50 έτη και ιδιαίτερα μετά τα 60. Η εμφάνισή της σε άτομα μικρότερα των 30 ετών είναι σπάνια και συνήθως υποδηλώνει κάποια κληρονομική μορφή της νόσου. Η ιδιοπαθής νόσος Parkinson παρατηρείται σε όλες τις χώρες, σε όλες τις εθνότητες και σε όλες τις κοινωνικοοικονομικές ομάδες, με τους άνδρες να έχουν 1,5 φορά μεγαλύτερη πιθανότητα συγκριτικά με τις γυναίκες να προσβληθούν από τη νόσο. Μολονότι σε διάφορες μελέτες αναφέρεται χαμηλότερη η επίπτωσή της στον ασιατικό πληθυσμό και στους μαύρους, εντούτοις αυτή η τελευταία παρατήρηση ως προς τη φυλετική προτίμηση παραμένει υπό αμφισβήτηση.
Μελέτες μεγάλου αριθμού ασθενών με νόσο Parkinson οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια πολυπαραγοντική ως προς την παθογένεσή της νόσο, με πιθανή εξάρτηση από γενετικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται κατά κανόνα για μια σποραδική ασθένεια και ότι η αμιγώς κληρονομική της μορφή είναι σπάνια, φαίνεται ωστόσο να υπάρχει μια οικογενειακή προδιάθεση όσον αφορά την εκδήλωση των συμπτωμάτων. Πιο συγκεκριμένα, άτομα με θετικό οικογενειακό ιστορικό έχουν δύο φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν τη νόσο και ο κίνδυνος αυτός αυξάνεται σημαντικά αν υπάρχει αδερφός-ή με έναρξη της ασθένειας πριν την ηλικία των 50. Γενικά, περίπου 20-25% των ασθενών έχουν έναν τουλάχιστον πρώτου βαθμού συγγενή με νόσο Parkinson, ενώ -αντίστροφα- οι πρώτου βαθμού συγγενείς ασθενών με Parkinson έχουν 2πλάσια ή 3πλάσια πιθανότητα προσβολής συγκριτικά με τον υγιή πληθυσμό.

Ιατρός Νευρολόγος

Πλαστήρα Χριστίνα

Νόσος Parkinson